Een groep wandbeelden vormt samen met enkele vloerbeelden een ruimtelijke installatie. Ogen en oren keren daarin steeds terug, maar ze zijn blind en doof. Ze verwijzen naar een bredere maatschappelijke blind- en doofheid: het onvermogen of de onwil om te zien, te luisteren en elkaar werkelijk te begrijpen. Een veelvoorkomend fenomeen dat vervreemding en maatschappelijke ontwrichting kan veroorzaken.

Tegenover deze verstilling en afsluiting staan drie beelden met oren en likkende slangen. Zij verwijzen naar Melampus, de ziener uit de Griekse mythologie die dankzij slangen de taal van dieren kon verstaan. In deze installatie belichamen de slangen een plotseling herstel van het gehoor: alsof de doofheid door een betovering wordt opgeheven.

Zo beweegt de tentoonstelling tussen blindheid en inzicht, doofheid en luisteren, ontwrichting en herstel. De installatie stelt de vraag wat er kan gebeuren wanneer we onze zintuigen opnieuw openstellen – voor elkaar en voor de wereld om ons heen.
(Willem Speekenbrink)